ჟელატინის კაფსულების ისტორია
პირველ რიგში, ყველამ ვიცით, რომ წამლები ძნელად გადასაყლაპია, ხშირად უსიამოვნო სუნით ან მწარე გემოთი. ბევრი ადამიანი ხშირად ერიდება ექიმის მითითებების შესრულებას წამლების მიღებასთან დაკავშირებით, რადგან წამლები ძალიან მწარეა გადასაყლაპად, რაც გავლენას ახდენს მკურნალობის ეფექტურობაზე. კიდევ ერთი პრობლემა, რომლის წინაშეც ექიმები და პაციენტები წარსულში აღმოჩნდნენ, არის ის, რომ შეუძლებელია წამლის დოზისა და კონცენტრაციის ზუსტად გაზომვა, რადგან არ არსებობს ერთიანი რაოდენობრივი სტანდარტი.
1833 წელს ახალგაზრდა ფრანგმა ფარმაცევტმა, მოტემ, შეიმუშავა ჟელატინის რბილი კაფსულები. ის იყენებდა მეთოდს, რომლის დროსაც პრეპარატის კონკრეტული დოზა ახვევენ გაცხელებულ ჟელატინის ხსნარში, რომელიც გაციებისას მყარდება პრეპარატის დასაცავად. კაფსულის გადაყლაპვისას პაციენტს აღარ აქვს პრეპარატის სტიმულატორის გასინჯვის შესაძლებლობა. პრეპარატის აქტიური ინგრედიენტი გამოიყოფა მხოლოდ მაშინ, როდესაც კაფსულა პერორალურად მიიღება და გარსი იხსნება.
ჟელატინის კაფსულები პოპულარული გახდა და მედიკამენტების იდეალურ დამხმარე საშუალებად იქნა მიჩნეული, რადგან ჟელატინი მსოფლიოში ერთადერთი ნივთიერებაა, რომელიც სხეულის ტემპერატურაზე იხსნება. 1874 წელს ლონდონში ჯეიმს მერდოკმა შეიმუშავა მსოფლიოში პირველი მყარი ჟელატინის კაფსულა, რომელიც თავსახურისა და კაფსულის კორპუსისგან შედგებოდა. ეს ნიშნავს, რომ მწარმოებელს შეუძლია ფხვნილი პირდაპირ კაფსულაში მოათავსოს.
მე-19 საუკუნის ბოლოსთვის ამერიკელები ჟელატინის კაფსულების შემუშავებაში ლიდერობდნენ. 1894-1897 წლებში ამერიკულმა ფარმაცევტულმა კომპანია Eli Lilly-მ ააშენა თავისი პირველი ჟელატინის კაფსულების ქარხანა, რათა წარმოებულიყო ახალი ტიპის ორნაწილიანი, თვითდალუქვადი კაფსულა.
1930 წელს რობერტ პ. შერერმა ინოვაცია შემოიღო ავტომატური, უწყვეტი შევსების აპარატის შემუშავებით, რამაც კაფსულების მასობრივი წარმოება შესაძლებელი გახადა.
100 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, ჟელატინი შეუცვლელი ნედლეულია მყარი და რბილი კაფსულებისთვის და ფართოდ გამოიყენება.
გამოქვეყნების დრო: 23 ივნისი-2021
